Fiorentina: Symbol Toskańskiej Pasji i Futbolu

Fiorentina: Symbol Toskańskiej Pasji i Futbolu

W sercu malowniczej Florencji, miasta sztuki, historii i renesansowego dziedzictwa, bije równie mocno serce piłkarskie – Associazione Calcio Fiorentina. Znana powszechnie jako „Viola” ze względu na charakterystyczne, głęboko fioletowe barwy, lub „I Gigliati” od lilii, symbolu Florencji, Fiorentina to znacznie więcej niż klub piłkarski. To esencja toskańskiej tożsamości, opowieść o triumfach i upadkach, niezłomnej determinacji oraz nierozerwalnej więzi z lokalną społecznością. Od momentu założenia w 1926 roku, klub stał się nieodzowną częścią krajobrazu Serie A, dostarczając kibicom niezliczonych emocji, niezapomnianych chwil i dowodów na to, że prawdziwa pasja potrafi przezwyciężyć nawet największe przeciwności losu. Dziś, w obliczu wyzwań współczesnego futbolu, Fiorentina kontynuuje swoją drogę, dążąc do powrotu na szczyt włoskiej i europejskiej sceny, z głęboko zakorzenionym poczuciem dumy z historii i tradycji, które ukształtowały jej unikalny charakter.

Kroniki „Violi”: Od Założenia po Chwałę i Odrodzenie

Historia Associazione Calcio Fiorentina to fascynująca saga wzlotów i upadków, świadectwo niezwykłej odporności i siły ducha. Klub został oficjalnie założony 29 sierpnia 1926 roku, dzięki wizji i determinacji markiza Luigiego Ridolfiego. Ridolfi, postać o ogromnym znaczeniu dla sportu we Włoszech, zdołał połączyć dwa istniejące w Florencji lokalne zespoły: Club Sportivo Firenze i Palestra Ginnastica Libertas. Z tego zjednoczenia narodziła się potężna siła, która szybko zadebiutowała w Serie A już 20 września 1931 roku. To błyskawiczne wejście do elity włoskiego futbolu pokazało, że Florencja była gotowa na wielką piłkę.

Pierwsze dekady istnienia klubu były okresem budowania fundamentów, ale prawdziwy przełom nastąpił w połowie lat 50. XX wieku. Sezon 1955/1956 zapisał się złotymi zgłoskami w annałach Fiorentiny, kiedy to drużyna, prowadzona przez legendarną postać Fulvio Bernardiniego, zdobyła swoje pierwsze w historii Mistrzostwo Włoch. „Viola” zakończyła sezon z imponującą przewagą, wyprzedzając drugi Milan o 11 punktów, a ich ofensywna gra pod wodzą takich graczy jak Miguel Montuori czy Giuseppe Virgili zachwycała całe Włochy. Był to moment, który na zawsze zmienił postrzeganie Fiorentiny w środowisku calcio.

Lata 60. to kontynuacja „złotego wieku” dla florentyńskiego futbolu. W 1961 roku Fiorentina nie tylko ponownie sięgnęła po Puchar Włoch, ale również odniosła historyczny sukces na arenie międzynarodowej, zdobywając Puchar Zdobywców Pucharów. W finale w Glasgow pokonali szkockie Rangers F.C. 2:0, a w rewanżu na własnym stadionie Artemio Franchi triumfowali 2:1. Był to pierwszy europejski puchar zdobyty przez włoski klub, co umocniło pozycję Fiorentiny jako pioniera na Starym Kontynencie. Dekada zakończyła się kolejnym triumfem w Serie A w sezonie 1968/1969, pod wodzą trenera Bruno Pesaoli. Ta drużyna, z młodymi talentami takimi jak Giancarlo Antognoni, stała się symbolem elegancji i skuteczności.

Niestety, po okresach chwały nadeszły trudne lata. Przełom wieków przyniósł Fiorentinie poważne kłopoty finansowe, które osiągnęły apogeum w 2001 roku. Klub znalazł się na skraju bankructwa z długami szacowanymi na blisko 50 milionów dolarów. Sytuacja była tak dramatyczna, że w 2002 roku Associazione Calcio Fiorentina SpA ogłosiła upadłość i została zdegradowana nie tylko do Serie B, ale aż do Serie C2 (czwartej ligi). To był wstrząs dla całego włoskiego futbolu. Kibice byli zdruzgotani, ale ich miłość do klubu okazała się silniejsza niż katastrofa.

Dzięki determinacji i wsparciu mieszkańców Florencji oraz zaangażowaniu nowego właściciela, Diego Della Valle (założyciela grupy Tod’s), klub pod nową nazwą – Florentia Viola – rozpoczął heroiczny marsz w górę. Odbudowa była błyskawiczna: awans do Serie C1, a następnie do Serie B, a dzięki wyjątkowej decyzji Włoskiego Związku Piłki Nożnej (FIGC), która pozwoliła klubowi zająć miejsce zdegradowanej z Serie A Cataii w ramach specjalnej procedury (tzw. ripescaggio), Fiorentina w nadzwyczajny sposób powróciła do Serie A już w sezonie 2004/2005. To wydarzenie było symbolicznym odrodzeniem „Violi” i dowodem na to, że nawet z najgłębszego dołka można się podnieść.

Od tego momentu Fiorentina nieprzerwanie występuje w najwyższej klasie rozgrywkowej, regularnie rywalizując o miejsca w europejskich pucharach. Pomimo braku kolejnego scudetto, klub zdobywał ważne trofea krajowe, sześciokrotnie triumfując w Pucharze Włoch (ostatnio w 2001 roku) i raz w Superpucharze Włoch (1996). Ostatnie lata to również znaczące występy na arenie międzynarodowej, w tym dwa kolejne finały Ligi Konferencji Europy w 2023 i 2024 roku, co świadczy o nowym rozdziale w historii klubu i jego ambicjach. To wszystko buduje legendę Fiorentiny jako drużyny o niezłomnym charakterze, która zawsze potrafi zaskoczyć.

Filary Klubu: Zarządzanie, Infrastruktura i Strategia Transferowa

Stabilność i rozwój każdego nowoczesnego klubu piłkarskiego opierają się na trzech kluczowych filarach: efektywnym zarządzaniu, odpowiedniej infrastrukturze oraz przemyślanej strategii transferowej. W przypadku AC Fiorentina te elementy są dynamicznie rozwijane pod batutą obecnego właściciela, Rocco Commisso.

### Właściciel i Wizja Rocco Commisso

Od czerwca 2019 roku stery Fiorentiny dzierży Rocco Commisso, włosko-amerykański biznesmen, założyciel i dyrektor generalny Mediacom Communications Corporation. Jego przejęcie klubu zakończyło erę rodziny Della Valle i otworzyło nowy rozdział w historii „Violi”. Commisso przybył do Florencji z jasną wizją: nie tylko ustabilizować finanse klubu, ale przede wszystkim przywrócić mu dawny blask i umocnić jego pozycję wśród czołowych drużyn Serie A oraz w Europie.

Główne punkty jego strategii obejmują:

* Stabilność Finansową: Commisso odziedziczył klub z pewnymi zobowiązaniami, ale jego priorytetem jest budowanie zdrowych finansów, co ma pozwolić na długoterminowe inwestycje. W pierwszych latach właścicielstwa, Commisso osobiście wpompował dziesiątki milionów euro w klub, redukując długi i zapewniając płynność. Jest znany z twardego negocjowania cen na rynku transferowym i dbałości o zrównoważony rozwój.
* Sukcesy Sportowe: Cel nadrzędny to regularna walka o miejsca w europejskich pucharach, a w dłuższej perspektywie – powrót do czołówki Serie A. Commisso podkreśla znaczenie cierpliwości i budowania drużyny krok po kroku.
* Inwestycje Infrastrukturalne: To jeden z najbardziej ambitnych projektów Commisso. Jego priorytetem jest stworzenie nowoczesnego ośrodka treningowego i zbudowanie nowego, własnego stadionu. Stosunek do obecnego Stadio Artemio Franchi jest skomplikowany ze względu na ograniczenia konserwatorskie i wysokie koszty modernizacji.
* Tożsamość Klubowa: Pomimo amerykańskich korzeni, Commisso jest świadomy wagi tradycji i kultury fioletowych barw, które stanowią DNA Fiorentiny. Dąży do pielęgnowania tej tożsamości, jednocześnie wprowadzając nowoczesne metody zarządzania.

### Stadio Artemio Franchi: Historia i Przyszłość

Stadio Artemio Franchi, położony we Florencji, to jeden z najbardziej rozpoznawalnych i historycznych obiektów piłkarskich we Włoszech. Otwarty w 1931 roku jako Stadio Giovanni Berta, a później nazwany na cześć legendarnego prezydenta UEFA Artemio Franchi, może obecnie pomieścić 47 282 widzów. Jego unikalna architektura, zaprojektowana przez Giovanniego Michelucciego, z charakterystyczną wieżą Maratona i betonowymi żaglowcami, sprawia, że jest to obiekt o znaczeniu nie tylko sportowym, ale i architektonicznym.

Dla Fiorentiny Franchi to dom, twierdza i symbol. To na jego trybunach kibice „Violi” przeżywali największe triumfy i najbardziej bolesne porażki. Jednak w kontekście współczesnego futbolu, wiekowy stadion stanowi również wyzwanie. Brak nowoczesnych udogodnień, ograniczone możliwości komercyjne oraz trudności związane z modernizacją obiektu zabytkowego, stawiają klub przed koniecznością podjęcia strategicznych decyzji. Rocco Commisso od początku swojego panowania jasno wyrażał chęć budowy nowego stadionu, zdolnego generować większe przychody i oferować kibicom komfort na miarę XXI wieku. Proces ten jest jednak skomplikowany ze względu na biurokrację, lokalne przepisy i opór części środowisk, które chcą zachować Franchi w jego obecnej formie. Pomimo tych trudności, klub nie rezygnuje z planów rozwoju infrastruktury, co stanowi o jego długofalowej wizji.

### Wartości Rynkowe i Strategia Transferowa

Z wyceną rynkową oscylującą wokół 280-300 milionów euro (dane zmieniają się dynamicznie), AC Fiorentina jest znaczącym graczem na włoskim rynku transferowym. Klub regularnie dokonuje przemyślanych transakcji, mających na celu wzmocnienie kadry przy jednoczesnym zachowaniu finansowej równowagi. Bilans transferowy, często wykazujący ujemne wartości (np. -31,97 mln € w niektórych okresach), pokazuje, że klub jest gotów inwestować w zawodników, ale też dba o rozsądek.

Strategia transferowa Fiorentiny opiera się na kilku filarach:

* Łączenie doświadczenia z młodością: Klub stara się pozyskiwać doświadczonych graczy, którzy mogą stanowić trzon drużyny i liderów, jednocześnie inwestując w młode, obiecujące talenty z Włoch i zagranicy.
* Skouting i analiza danych: Coraz większy nacisk kładzie się na zaawansowany skouting i analizę danych, aby identyfikować zawodników, którzy pasują do taktyki i filozofii klubu, a także mają potencjał do wzrostu wartości rynkowej.
* Wykorzystywanie wypożyczeń: Fiorentina często korzysta z opcji wypożyczeń, zarówno pozyskując zawodników na zasadzie tymczasowej (np. z opcją wykupu), jak i wypożyczając swoich młodych graczy do innych klubów w celu zdobycia doświadczenia.
* Sprzedaż kluczowych graczy: Realistycznie patrząc, Fiorentina, jak wiele klubów Serie A, jest zmuszona do okazjonalnej sprzedaży swoich największych gwiazd, aby zbilansować budżet i finansować dalsze inwestycje. Kluczem jest jednak uzyskanie jak najwyższej ceny i mądre reinwestowanie pozyskanych środków.
* Rozwój akademii: Długofalowo, klub inwestuje w rozwój własnej akademii (Primavera), która ma dostarczać talenty do pierwszej drużyny, redukując w ten sposób zależność od rynku transferowego i budując silniejszą tożsamość z klubem.

Te elementy składają się na spójną strategię, która ma pozwolić Fiorentinie na systematyczny rozwój i powrót do czołówki włoskiego futbolu, jednocześnie utrzymując zdrową sytuację finansową.

Drużyna „Gigliatich”: Analiza Składu, Taktyka i Kluczowi Gracze

Skład Associazione Calcio Fiorentina na sezon 2024/2025 (zakładając obecną datę jako czerwiec 2025) to efekt przemyślanej polityki budowania zespołu, łączącej doświadczenie z młodzieńczym zapałem. Średnia wieku drużyny wynosząca około 25,9 roku wskazuje na zespół w sile wieku, z potencjałem do dalszego rozwoju. Z 25 zawodników w kadrze, aż 10 to obcokrajowcy (40%), co świadczy o globalnym zasięgu skautingu i otwartości na różne style gry.

### Trener i Sztab Szkoleniowy

Od 1 lipca 2024 roku stery pierwszej drużyny Fiorentiny objął Raffaele Palladino. Ten stosunkowo młody, ale już uznany trener, znany jest ze swojej pracy w Monzy, gdzie poprowadził beniaminka Serie A do zaskakująco dobrych wyników, prezentując odważny i ofensywny styl gry. Palladino, który sam był cenionym piłkarzem, ceni sobie elastyczność taktyczną i potrafi dostosować system gry do dostępnego materiału ludzkiego.
W jego sztabie szkoleniowym kluczową rolę odgrywa Stefano Citterio, pełniący funkcję asystenta trenera. To on jest prawą ręką Palladino, wspierając go w codziennych treningach, analizie przeciwników i opracowywaniu strategii meczowych. Za przygotowanie bramkarzy odpowiada Giorgio Bianchi, co podkreśla, jak ważny jest ten aspekt w nowoczesnym futbolu.

### Kluczowi Zawodnicy i Ich Role

Fiorentina zazwyczaj operuje w systemach, które pozwalają na płynne przejście z obrony do ataku, często wykorzystując skrzydłowych i środkowych pomocników do kreowania sytuacji. Poniżej przedstawiamy kilku kluczowych graczy i ich znaczenie dla zespołu:

* Bramka: Pietro Terracciano
Terracciano to niezawodny bramkarz, który swoją pewnością i doświadczeniem stanowi solidny fundament defensywy. Choć nie jest najbardziej efektownym golkiperem, jego stabilna forma i umiejętność gry na linii oraz w powietrzu dają drużynie poczucie bezpieczeństwa. Jest to jeden z najbardziej regularnych zawodników w składzie, co jest kluczowe na tej pozycji.
* Obrona: Cristiano Biraghi (Kapitan)
Jako kapitan drużyny, Cristiano Biraghi odgrywa podwójną rolę – lidera na boisku i poza nim. Jako lewy obrońca jest niezwykle aktywny w ofensywie, dostarczając precyzyjne dośrodkowania i wspierając akcje skrzydłami. Jego doświadczenie i umiejętność gry w stałych fragmentach są nieocenione. Ważną postacią w defensywie jest również Nikola Milenković, potężny stoper, który stanowi solidną zaporę w powietrzu i jest kluczowy w budowaniu akcji od tyłu.
* Pomoc: Gaetano Castrovilli i Arthur Melo (wypożyczony)
Serce środka pola Fiorentiny. Gaetano Castrovilli to kreatywny pomocnik, który dzięki swojej wizji gry, dryblingowi i zdolności do przyspieszenia akcji, łączy defensywę z atakiem. Jego umiejętność utrzymywania się przy piłce i znajdowania luki w obronie przeciwnika jest kluczowa dla ofensywy. Arthur Melo, choć wypożyczony, wnosił ogromne doświadczenie i klasę do środka pola, będąc odpowiedzialnym za tempo gry i rozprowadzanie piłki. Jego obecność podnosiła poziom techniczny zespołu. Ostatnie ruchy transferowe mogą świadczyć o zmianach, ale filozofia posiadania kreatywnych graczy w środku pola pozostaje.
* Atak: Luka Jović i Arthur Cabral (wcześniej, obecnie)
W ofensywie, Fiorentina w minionych sezonach polegała na bramkostrzelności takich zawodników jak Luka Jović i Arthur Cabral. Jović, znany ze swojego instynktu strzeleckiego i zdolności do gry w polu karnym, był głównym egzekutorem. Cabral natomiast wnosił siłę fizyczną, umiejętność gry tyłem do bramki i dobrą grę głową. Ich role były kluczowe dla zdobywania bramek i wywierania presji na obronę przeciwnika. Klub stale poszukuje napastników, którzy gwarantują odpowiednią liczbę goli, co jest kluczowe dla walki o wysokie pozycje. Wraz z bieżącymi transferami, skład ataku może ewoluować, ale zawsze będzie tam nacisk na skuteczność.

Międzynarodowa obecność w składzie (40% obcokrajowców) nie tylko wzbogaca różnorodność stylów gry i taktyk, ale także wprowadza do szatni różne kultury i języki, co może budować silniejszą więź i zrozumienie. Zarząd klubu chętnie korzysta z wypożyczeń, co pozwala na elastyczne dostosowywanie składu do potrzeb trenera i rywalizacji w wielu rozgrywkach. Ta elastyczność jest kluczowa w nowoczesnym futbolu, gdzie kontuzje i rotacje są na porządku dziennym.

Arcyciekawa Droga po Trofea: Sukcesy Krajowe i Europejskie

AC Fiorentina, przez blisko stuletnią historię, zgromadziła imponującą kolekcję trofeów i znaczących osiągnięć, które ugruntowały jej pozycję jako jednego z najbardziej utytułowanych klubów we Włoszech.

### Mistrzostwa Włoch (Scudetto)

Dwa razy „Viola” wznosiła upragnione trofeum dla Mistrza Włoch, co jest wyczynem, którego może pozazdrościć wiele klubów.

1. Sezon 1955/1956: To był historyczny moment. Drużyna, prowadzona przez trenera Fulvio Bernardiniego, zachwyciła całe Włochy swoją ofensywną i skuteczną grą. Skład z takimi gwiazdami jak Miguel Montuori, Giuseppe Virgili czy Julinho, dominował w lidze od początku do końca, kończąc sezon z zaledwie jedną porażką (w ostatniej kolejce, już po zapewnieniu sobie tytułu) i imponującymi 11 punktami przewagi nad drugim AC Milan. Fiorentina zapewniła sobie tytuł pięć kolejek przed końcem sezonu, bijąc rekord Serie A w szybkości zdobycia mistrzostwa. Było to symboliczne ukoronowanie pracy i wizji, która rozwijała się w klubie od lat.
2. Sezon 1968/1969: Drugie Scudetto przyszło po trzynastu latach, w erze, która bywa nazywana „złotą generacją” Fiorentiny. Pod wodzą trenera Bruno Pesaoli, zespół, złożony z wielu młodych talentów wychowanych w klubie (jak Giancarlo Antognoni, choć ten akurat dołączył później, to drużyna bazowała na podobnej filozofii), zaskoczył faworytów. Charakteryzowała ich niezwykła dyscyplina taktyczna i efektywność. Pomimo braku olśniewających gwiazd, ich spójność i zaangażowanie pozwoliły im wyprzedzić mocniejsze kadrowo ekipy, takie jak Milan czy Cagliari. To mistrzostwo, często niedoceniane, było dowodem na siłę kolektywu i wizję zarządu.

### Triumfy w Pucharze Włoch i Superpucharze

Fiorentina może pochwalić się imponującą liczbą sześciu Pucharów Włoch (Coppa Italia), co stawia ją w ścisłej czołówce najbardziej utytułowanych drużyn w tych rozgrywkach. Ich triumfy miały miejsce w latach: 1939/40, 1960/61, 1965/66, 1974/75, 1995/96 i 2000/01. Każdy z tych pucharów był dowodem na siłę mentalną i sportową klubu, często zdobywanych w zaciętych bojach z ligowymi rywalami. Ostatni puchar w 2001 roku był jednocześnie ostatnim trofeum przed bankructwem klubu, co nadaje mu szczególny, melancholijny charakter.
Dodatkowo, w 1996 roku Fiorentina zdobyła Superpuchar Włoch (Supercoppa Italiana), pokonując Milan. To trofeum, choć jedno, podkreśla zdolność klubu do rywalizacji z największymi w kraju.

### Występy w Europejskich Pucharach

Na arenie międzynarodowej Fiorentina również zapisała się w historii, szczególnie wczesnymi sukcesami:

* Puchar Mistrzów 1956/1957: Jako pierwszy włoski klub, Fiorentina dotarła do finału Pucharu Europy (obecnej Ligi Mistrzów), zaraz po zdobyciu Scudetto. W finale zmierzyła się z legendarnym Realem Madryt Alfredo Di Stéfano i Franza Puskása. Choć przegrali 0:2, ten występ był kamieniem milowym dla włoskiego futbolu i dowodem na to, że ligowy sukces może przełożyć się na rywalizację z europejskimi gigantami.
* Puchar Zdobywców Pucharów 1960/1961: To był triumf! Fiorentina jako pierwszy włoski klub wygrała europejskie rozgrywki, pokonując w dwumeczu finałowym Rangers F.C. (2:0 i 2:1). To osiągnięcie miało ogromne znaczenie dla prestiżu calcio na arenie międzynarodowej.
* Finały Ligi Konferencji Europy (2022/2023 i 2023/2024): Po latach posuchy w europejskich rozgrywkach, Fiorentina z impetem powróciła na salony, docierając do dwóch kolejnych finałów Ligi Konferencji Europy. W 2023 roku przegrali z West Ham United 1:2, a w 2024 roku ulegli Olympiakosowi Pireus 0:1 po dogrywce. Mimo porażek, te występy pokazały, że klub ma ambicje i zdolność do rywalizacji na wysokim poziomie europejskim, budując nowe pokolenie fanów i doświadczenie dla młodych zawodników.

### Najwięksi Strzelcy i Kluczowi Zawodnicy

W historii Fiorentiny było wielu wybitnych graczy, ale kilku z nich na zawsze zapisało się w sercach kibiców:

* Gabriel Batistuta („Batigol”): Bez wątpienia największa legenda klubu w erze współczesnej. Argentyński napastnik grał dla Fiorentiny przez dziewięć sezonów (1991-2000), zdobywając oszałamiające 167 bramek we wszystkich rozgrywkach (w tym 152 w Serie A, co czyni go najlepszym strzelcem klubu w lidze). Batistuta był symbolem siły, pasji i oddania. Pomimo ofert z większych klubów, Batigol wielokrotnie odrzucał możliwość opuszczenia Florencji, deklarując swoją miłość do miasta i kibiców. Jego potężne strzały, akrobatyczne wykończenia i charyzma sprawiły, że stał się ikoną. Zdobycie Coppa Italia i Supercoppa Italiana w 1996 roku było ukoronowaniem jego wysiłków.
* Giancarlo Antognoni: Uważany za jednego z najwybitniejszych włoskich pomocników wszech czasów i absolutny symbol Fiorentiny. Spędził w klubie 15 lat (1972-1987), będąc kapitanem i sercem drużyny. Jego elegancja, wizja gry i niezwykła technika sprawiły, że stał się idolem dla pokoleń florentyńczyków. Choć nie zdobył Scudetto, jego lojalność i charyzma są niezapomniane.
* Kurt Hamrin: Szwedzki skrzydłowy, który w latach 1956-1967 zdobył 151 bramek dla Fiorentiny. Był kluczową postacią drużyny, która zdobyła Scudetto w 1956 i Puchar Zdobywców Pucharów w 1961. Jego szybkość, drybling i umiejętność wykończenia akcji czyniły go postrachem obrońców.
* Alberto Gilardino: W latach 2008-2012 zdobył dla Fiorentiny 59 goli, będąc czołowym napastnikiem i ważną postacią w okresie po odrodzeniu klubu. Jego bramki często były kluczowe w walce o europejskie puchary.

Wspomniane osiągnięcia i sylwetki graczy świadczą o bogatej i dynamicznej historii Fiorentiny, która niezmiennie kształtuje włoski futbol.

Serce Fiorentiny: Kultura Kibicowska i Nierozerwalna Więź z Miastem

Kibice Fiorentiny to nieodłączny element tożsamości klubu, jego żywa dusza. Ich zaangażowanie, pasja i lojalność są legendarne, a Stadion Artemio Franchi w dniu meczu zmienia się w prawdziwy kocioł emocji. To właśnie fani, często określani mianem „dwunastego zawodnika”, odgrywają kluczową rolę w tworzeniu niezapomnianej atmosfery i wspieraniu drużyny w każdej, nawet najtrudniejszej chwili.

Curva Fiesole i Curva Marione: Bastiony Pasji

Włoska kultura kibicowska słynie z zaangażowania i organizacji grup ultras, a we Florencji prym wiodą dwie główne trybuny:

* Curva Fiesole: Położona na północnej trybunie Stadio Artemio Franchi, Curva Fiesole to historyczne serce kibiców Fiorentiny. To tutaj bije puls najbardziej zagorzałych fanów, którzy od lat 70. XX wieku tworzą jedne z najbardziej imponujących opraw meczowych i chóralnych śpiewów w całej Serie A. Nazwa trybuny pochodzi od pobliskiego wzgórza Fiesole, które góruje nad Florencją. Ultras z Fiesole są znani z niezwykłej kreatywności w tworzeniu choreografii,